Spadaj!
Musimy dostać się do ambasady.
Ambasada jest na drugim końcu miasta.
Wojsko na pewno zablokowało drogi.
Musimy się pospieszyć. Chodźcie.
RANGUN, BIRMA 25 SIERPNIA 1996 R.
Tam. Pociąg.
Wsiądźmy do niego.
Szybko.
ZAPOMNIANA ARMIA
II wojna światowa dotknęła ponad 100 mln ludzi
z ponad 30 krajów.
Indie nadal walczyły o wyzwolenie spod władzy Brytyjczyków.
Tymczasem miliony indyjskich żołnierzy
walczyły w obronie Imperium Brytyjskiego.
Po pokonaniu armii brytyjskiej przez Japonię w Singapurze w 1942 r.
z indyjskich jeńców i rekrutów zwerbowanych spośród ludności cywilnej
przy wsparciu Japończyków sformowano Indyjską Armię Narodową,
oraz oddział złożony z kobiet – regimentem im. Rani Jhansi.
Wraz z oddziałem kobiecym
50 000 żołnierzy INA wyruszyło do Delhi,
by walczyć przeciwko Imperium Brytyjskiemu o wolność Indii.
RANGUN
RANGUN, BIRMA LIPIEC 1943 R.
Dogonię cię.
Jak się czujesz?
Nie dosłyszałem.
A teraz?
- Tak. - To cud.
- Też jedziesz tym pociągiem? - Nie.
Następnym.
Maya.
Pociąg odjeżdża. Chodźmy.
- To nic. - Przepraszam.
NETAJI PROSI HINDUSÓW, BY POŚWIĘCILI ŻYCIE DLA OJCZYZNY
Wybacz.
Wstańcie. No już!
Naszym celem jest indyjska granica.
Oddziały INA zostaną dołączone
do wojsk japońskich walczących w rejonie Imphal.
Wykluczone.
Netaji chce, by dowódcami w INA byli wyłącznie Hindusi.
To my poprowadzimy atak na Imphal, Daichi-san.
Myślisz, że twoi ludzie będą walczyć,
gdy zobaczą lufy karabinów brytyjskich żołnierzy?
Że będą strzelać do swoich rodaków?
To cytat ze świętego tekstu, Bhagawadgita.
Mówi on, że gdy wojna toczy się
w słusznej sprawie, nie wolno nam cofać się,
nawet gdy trzeba zabijać swoich.
Dlaczego mielibyśmy się wahać
przed zabiciem Hindusa, który walczy o to,
by Indie pozostały pod brytyjską okupacją?
To oni powinni się zawahać przed zabijaniem Hindusów
walczących o wyzwolenie ojczyzny.
Przynieście bandaże. Najpierw opatrzcie najciężej rannych.
To właśnie dziś
zaczyna się nasza walka!
Nasz marsz zakończy się dopiero w Delhi!
Naprzód, do Delhi!
SINGAPUR
TAJLANDIA
RANGUN
MANDALAJ
INDIE IMPHAL
BIRMA
Cholerny Tintin.
Podał żołnierzom nasze rysopisy. Będą nas szukać.
Szlag. Trzeba było iść do ambasady.
W Rangunie panuje stan wyjątkowy. Obowiązuje godzina policyjna.
Nie dostaniemy się tam.
A ty zastrzeliłeś żołnierza.
Grozi ci kara śmierci.
Jeśli ruszymy w górę rzeki, dotrzemy do Kalewy.
Prawda?
Tak.
A stamtąd do Tamu?
Dlaczego pytasz? Po co mamy tam iść?
Droga biegnie blisko indyjskiej granicy.
Nie mamy wyjścia.
Musimy przedostać się do Indii.
Kim ty jesteś?
Byłeś tu już, prawda?
Dowództwo przesłało rozkazy.
Regiment Rani Jhansi założy bazę pod Maymyo.
Brygada Subhasa ruszy do Imphal.
Jutro rano otrzymacie rozkaz wymarszu.
- Jai Hind! - Jai Hind!
Idzie oczyścić pole pod obóz. Sierpem.
Zamknij się.
Przepraszam...
Wybacz.
Dobrze grasz na flecie.
Dziękuję! Mogę cię nauczyć.
Moja babcia śpiewała mi tę piosenkę.
Nauczyła mnie tej melodii.
To opowieść o wielkiej miłości.
Tak.
Miłości do ojczyzny.
Moja babcia tęskniła do Indii.
Za każdym razem, gdy o tym myślała, śpiewała tę pieśń.
Słyszałam ją tyle razy,
że sama w końcu pokochałam Indie.
Wyobrażałam je sobie, słuchając jej opowieści.
Chciałabym je kiedyś zobaczyć.
Wkrótce tam dotrzesz.
Mogę cię jednak zapewnić,
że prawdziwe Indie są piękniejsze niż twoje wyobrażenia.
Nie da się tego uchwycić na jednym zdjęciu.
Tylu barw, pór roku,
kultur, ludzi, języków...
Indie to piękny kraj. Jedyny w swoim rodzaju.
Czemu zrobiłaś mi zdjęcie?
Gdy mówisz o Indiach, twoja twarz jaśnieje.
Poza tym ty też miałeś moje zdjęcie.
Podarłaś je.
Nie szkodzi. Zrobimy sobie zdjęcie w Delhi.
Pod Czerwonym Fortem.
Dobrze.
Po tylu latach
wróciłem w to miejsce.
Przemierzam te same ścieżki. W podobnych okolicznościach.
Wiesz, dlaczego mam na imię Rani?
Babcia dała mi tak na imię. Należała do INA.
Jak miała na imię?
Janki. Znasz ją?
Nie.
Prowadzi szkołę pod Maymyo.
Jest bardzo aktywną działaczką na rzecz demokracji.
Wojsko wiele razy wsadzało ją do więzienia,
ale nigdy się nie poddała.
Wstańcie, szybko. No, już.
Żołnierze nadchodzą.
- Uciekajmy. Szybko. - Ruszać się!
Chodźcie.
GRANICA INDYJSKO-BIRMAŃSKA 14 KWIETNIA 1944 R.
Ruch na południowo-wschodnim zboczu.
Ahmed!
Tam.
Wszystko dobrze? Idziemy!
Sierżancie! Wyślij ludzi na zbocza!
Sprawdźcie je.
Wycofać się do bunkrów!
Żołnierze!
Tylko jeden bunkier dzieli nas od Indii.
Nasz dom jest po drugiej stronie!
Nasz kraj!
Naprzód, do Delhi!
Oszaleli czy co?
Tak!
- Witaj, bracie. - Witaj.
Chcemy przedostać się na drugi brzeg.
To niemożliwe. Muszę sprzedać swój towar.
Pomóż nam. Nie będziemy ci przeszkadzać.
Żołnierze się tu kręcą.
Pomóż nam.
- Nie mogę, siostro. - Proszę, pomóż nam.
Odejdźcie stąd. Nie mogę.
Błagam. Pomóż nam.
TRZY TYGODNIE PO BITWIE
Dlaczego każesz moim ludziom robić okopy?
Musimy iść naprzód!
Takie są rozkazy.
My nie musimy ich słuchać!
Ten kretyn Willis miał rację! Zrobili z nas parobków!
Kopiemy ziemię, dźwigamy ciężary!
Wykorzystujecie nas.
Japończycy wykorzystują INA. Naszym zadaniem jest walczyć!
Kazano nam tu zostać.
Otoczyć Brytyjczyków.
Tam jest jezioro.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Przejmując węzeł kolejowy w Dimapur, odetniemy Brytyjczykom dostawy.
Zaczekajmy.
To dobry moment na atak.
Decyzja nie należy do pana.
Ani do mnie.
Jeśli zacznie padać, nici z pańskiego planu.
Wracać do pracy.
Pułkowniku, mam pytanie.
Czy naprawdę wierzyłeś w zwycięstwo INA
nad Brytyjczykami pod Imphal?
Nie dlatego walczyliśmy.
Chcieliśmy poświęcić życie dla sprawy.
Mogliśmy zwyciężyć, ale...
Setki dostaw dziennie. Od rana do wieczora.
Brytyjczycy szykują się na uderzenie monsunu.
A gdzie nasze zapasy, kapitanie?
Kazał nam pan czekać na dostawy.
Brytyjczycy się przygotowują,
a my siedzimy tu bezczynnie!
Kończą nam się leki,
wkrótce zabraknie nam żywności.
Kryć się!
- Padnij! - Skurwiele!
Kryć się!
Co to?
„Armia japońska nigdy nie będzie was godnie traktować.
„Zawsze będziecie niewolnikami.
„Nie musicie głodować ani umierać na malarię.
„Porzućcie tych zdrajców i wróćcie na łono ojczyzny.
„Rodzina czeka na wasz powrót.
„Unieście białą flagę i przejdźcie na naszą stronę.
„Obiecujemy, że za kilka dni odeślemy was do domu,
„do waszych rodzin”.
Deszcz.
Japończycy nie spodziewali się takiej ulewy.
Nawet my byliśmy zaskoczeni.
Deszcz zmył nasze zapasy.
Pozbawił nas resztek nadziei.
Zabijał nas, jednego po drugim.
Nie mogę przeprowadzać amputacji.
Nie mamy już leków.
Zabija nas malaria i czerwonka.
Oni umierają.
Tokas.
Nie żałuj mnie.
Walczyłem, ile mogłem.
Nie dostarczymy im zapasów w tym deszczu.
Nie dostali nic od nas od wielu dni.
- Nic nie możemy zrobić. - Możemy.
Kończą nam się zapasy.
Wytrzymamy zaledwie kilka dni.
Brytyjczycy są dobrze zaopatrzeni.
Nie uda nam się utrzymać Imphal.
Jesteśmy w krytycznej sytuacji.
Odbiór.
Było źle.
INA była otoczona ze wszystkich stron.
Odsyłano chorych i umierających,
jednego za drugim.
Jedzą liście... Umierają.
Kazał mi dać ci ten flet. Na wypadek, gdyby zginął.
Chce ci podziękować.
Dzięki tobie stał się lepszym człowiekiem.
Kompania Alfa, zgłoś się.
TRZY MIESIĄCE PO BITWIE
Sodhi-san.
Walka u boku pańskich ludzi to był zaszczyt.
Mam nadzieję, że spełni się wasze marzenie o wolności.
Kazano nam się wycofać.
Pani kapitan,
nie możemy tego zrobić.
Musimy pomóc naszym oddziałom.
Kazano mi zabrać was do domu.
Nie możemy ich tu zostawić na pewną śmierć.
Ten obóz to ich ostatnia nadzieja.
Skąd jesteście?
To nie ja.